راه طلایی

خودشناسی و مهارتهای زندگی

فرزند پروری

فرزند پروری مثبت:

فرزند پروری مثبت یعنی به جای اینکه دائم به فرزندتان بگویید که کاری را انجام ندهد (امر و نهی کردن) او را تشویق به انجام کارهایی کنید که باید انجام دهد.

تربیت درست فرزند روشی است که هدف آن مدیریت کردن رفتار کودک از طریقی سازنده و غیر آسیب زننده و ارتقای رشد آن است.

فرزند پروری مثبت با توجه به ارتباط خوب و مثبت می تواند به رشد کودک کمک کند.

فرزند پروری

کودکانی که با روش فرزند پروری مثبت بزرگ می شوند احتمال پرورش مهارت ها و احساس مثبت در آنها بیشتر است، همچنین احتمال وجود مشکلات رفتاری در آنها کمتر است.

یافتن دلیل رفتار نامطلوب کودک

قبل از هر کاری و برخوردی به دلیل بدرفتاری کودک توجه کنید و ریشه بدرفتاری کودک را در نظر بگیرید. دلیل های مختلفی برای بدرفتاری کودکان وجود دارد :

  1. به خاطر جلب توجه والدین و اطرافیان
  2. بیماری، حس تنهایی، خستگی، یاعصبانیت، حس طرد شدگی
  3. نشان دادن قدرت و به دست گرفتن کنترل امور
  4. کودک به دلیل مشکلات و بیماری ها توانایی کنترل رفتار خود را ندارد.

کودکان به روشهای مختلفی بدرفتاری می کنند :

  • انجام کاری که شما دوست ندارید
  • بی تفاوتی، پرخاشگری و آزار خود و دیگران
  • سستی کردن در امور

 

آنچه برای فرزندپروری مثبت و موفق نیاز است بدانید

قوانین انظباطی قاطعی وضع کنید

 داشتن نظم و انظباطی قاطع و پایبند بودن به آن به معنای با ثبات بودن و عمل کردن سریع در زمانهایی است که رفتار نادرست کودک را می بینید و شما رفتار درست را به او یاد می دهید. اما نه به شیوه ای غلط اینکه فریاد بزنید، یا از الفاظ شرطی استفاده کنید، مانند جمله دیگه دوستت ندارم یا بابا یا مامان دیگه دوستت نداره همیشه به کودک بیاموزید که خود او را تحت هر شرایطی دوست دارید بلکه رفتارش را دوست ندارید و درمقابل رفتارش قاطع باشید.

زمانی که پدر و مادرها از نظمی قاطعانه استفاده می کنند فرزندان نیز می آموزند که مسئولیت رفتارهای خود را پذیرفته و از نیاز دیگران با خبر شوند و همچنین بر روی رفتار خود کنترل داشته باشند. در صورتی که رفتار والدین در روزهای متوالی قابل پیشبینی و با ثبات باشد احتمال کمتری برای مشکلات رفتاری کودکان وجود دارد.

والدین می توانند با ارزش قائل شدن به شخصیت کودکان، (دوست داشتن وجود او) انتظار رفتار عاقلانه ای از آنها داشته باشند. زمانی که شاهد رفتار نامناسب یا ناراحتی کودک هستید بهترین کار حفظ آرامش است، نباید فریاد بزنید، اسم او را بلند خطاب نکنید، او را تهدید نکرده و یا تنبیه بدنی انجام ندهید. همانطور که در بالا اشاره شد به او نگویید که دوستش ندارید یا ترکش می کنید بلکه به او بفهمانید با رفتارش مشکل دارید.

ایجاد محیط مثبت آموزنده برای فرزند

والدین باید در دسترس کودکان باشند. البته بدان معنی نیست که در تمام وقت در کنار کودک باشند ولی کودک باید در زمانی که نیازبه توجه یا مراقبت بتواند به راحتی به والدین دسترسی داشته باشد.

زمانیکه فرزند به شما نزدیک می شود بهتر است کار خود را کنار گذاشته و زمانی را با او بگذرانید. کودک را برای انجام کارهای شخصی تشویق کنید تا با کمک شما انجام کارها را یاد بگیرد.

توجه و تشویق والدین در کودک علاقه به یادگیری را ایجاد می کند. هنگامی که فرزند کاری که شما خواسته اید را انجام میدهد به او توجه کنید و به ابراز کنید که کار او را دوست دارید تا احتمال تکرار آن کار توسط فرزند بیشتر شود.

داشتن انتظار واقع بینانه از فرزند

انتظارات والدین از فرزندان خود به این بستگی دارد که آن ها چه چیزی را در سنین مختلف عادی می دانند. باید توجه داشت که کودکان افراد منحصر به فردی هستند که با سرعت های مختلفی رشد می کنند.

کودکان پیش از یاد گرفتن مهارتهای جدیدی مانند استفاده از توالت، غذاخوردن به تنهایی و لباس پوشیدن نیاز دارند که از نظر رشدی آمادگی لازم برای انجام آن کارها را پیدا کنند. اگر از آمادگی برای یادگیری مهارت جدید توسط فرزند خود اطمینان ندارید به یک مشاور تربیت فرزند  مراجعه کنید.

زمانی که پدر ومادر  توقع های  زیادی از فرزند دارند، به طوری که کودک آمادگی لازم برای  انجام آن  انتظارات را ندارند یا این که والدین انتظار دارند فرزندشان کامل باشد، مشکلات رفتاری کودکان به وجود می آید.

مثال والدین توقع دارند که کودک در هر شرایطی مودب، شاد و حرف گوش کن باشد و یا کودک همیشه منظم و کمک کننده باشد بنابراین با انتظارات غیر واقع بینانه، والدین مایوس و نامید می شوند و با فرزند خود دچار اختلاف می شوند. باید توجه داشته باشید که تمام کودکان اشتباه می کنند و کامل نیستند. (مثل بزرگترها)

بسیاری از اشتباهات کودکان  از روی عمد نیست. والدین باید از کودک خود انتظارات واقع بینانه ای داشته باشند. اینکه تمام تلاش خود را به عنوان پدر و مادر انجام می دهید، نکته بسیار خوبی است اما تلاش برای کامل بودن تنها باعث ایجاد احساس ناکامی و بی کفایتی می شود. به خود سخت نگیرید  و به کودکتان آسیب نرسانید زیرا هر شخصی با کسب تجربه بیشتر می آموزد.

هنگام صحبت با کودک، هم قد او شوید

از بالا به کودک  نگاه کردن و از اون بالا با کودک صحبت کردن اشتباه بوده و والدین باید خود را تا سطح کودک پائین آورده تا چشم در چشم او شوید و حال با او صحبت کنید. خیره شدن در چشمان فرزند، صمیمیت و احترام را نشان می دهد و یک روشی عالی برای شنیدن دقیق سخنان شما می باشد.

برقراری ارتباط

با کودک خود مانند یک شخص صحبت کنید و از زبان مناسب سن او استفاده کنید. فکر نکنید که کودک شما برای فهمیدن بسیار کوچک است. ارتباط مناسب در طول روز به نشانه احترام گذاشتن به فرزند است. به عنوان یک شخص از اینکه بدانید در طول روز چه چیزی برای شما اتفاق می افتد لذت ببرید.

به همین دلیل برنامه ریزی و پیش بینی می کنید همچنین دوست دارید دلایل اتفاقات را بدانید که به درک شما از جهان کمک می کند. کودکان نیز همین طور هستند بنابراین در طول روز با آنها ارتباط مناسب و موثری داشته باشید.

دادن قدرت و اعتماد به نفس به کودک

کودکان بعد از دو سالگی توانایی مرتب کردن اتاق خود را دارند، حداقل می توانند بعد از بازی در جا به جایی اسباب بازی ها و به هم ریختگی اتاق را مرتب کنند. برای افزایش اعتماد به نفس و دادن قدرت به فرزندان اجازه تصمیم گیری به تنهایی را بدهید.

تصمیم گیری های کوچک را به کودک بسپارید بگذارید یاد بگیرند که به تدریج مسئولیت تصمیم های خود را بر عهده بگیرند. مثلا به جای اینکه بگوئید قبل از خواب شیر بخورد، چند گزینه برای او در نظر بگیرید؛ اینکه شیر را در لیوان یا فنجان می خورد، یا با کمی عسل شیر می خورد. اجازه انتخاب را به فرزندتان بدهید.

حفظ آرامش

اگر  استرس دارید کودک هم نیز دچار استرس می شود. اگر  نیاز به استراحت دارید، نمی توانید کودک خود را نیز آرام کنید. هنگامی که شما کودکی دارید گاهی  استرس را تجربه خواهید کرد اما نباید فراموش کنید که کودکان با الگوسازی یاد می گیرند. هنگامی که الگوی رفتاری شما مناسب باشد کودکان نیز رفتار صحیح را می آموزند.

مثبت باشید

رفتار و طریقه برخورد شما بر روی کودکان تاثیر می گذارد. اگر تلاش به مثبت بودن کنید، طرز فکر، احساس و پاسخ به موقعیت های مختلف آنها نیز تاثیر می پذیرند اما اگر منفی باشید، احساسات و خلق و خوی آنها نیز تحت تاثیر قرار می گیرد.

طرز برخورد پدر و مادرها با موارد جدید، موقعیت ها، افراد، اتفاقات و تغییرات بر روی رفتار کودکان تاثیر می گذارد. نحوه پاسخ و برخورد والدین با این شرایط نحوه پاسخ دهی فرزند را مشخص می کند. بنابراین مثبت بودن بسیار مهم است. با کودکانی که در حال تجربه چیزهای جدیدی هستند مثبت صحبت کنید.

برای مثال در اولین روز مدرسه، اگر ترس خود را به کودک نشان دهید، به طور یقین او در تجربه جدید خود زمان سخت تری را خواهد گذراند.

به قول های خود وفادار باشید

بچه ها حافظه خوبی دارند و بسیار باهوش هستند، آنها به خوبی می فهمند که شما به قول خود وفادار نیستید و به حرف خود عمل نمی کنید بنابراین فرار کردن و عمل نکردن به قول را یاد می گیرند.

مثال وقتی به او می گوید که اگر سر و صدا کنی امروز نباید بازی کنی و یا تلویزیون تماشا کنی، باید به حرف خود عمل کنید. شاید رعایت این موضوع برای شما سخت باشد و مثل تنبیه کردن باشد اما بسیار مهم است که کودک بداند شما به حرفی که زده اید عمل می کنید.

اگر فرزند شما بفهمد  که حرف شما فقط تهدیداست و عمل نمی کنید، دیگر در آینده به حرفهای شما گوش نکرده و توجه نمی کند. سر  قول های خود نیز بمانید. مثال اگر قول یک جایزه مانند رفتن به پارک را به او می دهید حتما او را به پارک ببرید زیرا کودکان چیزی را فراموش نمی کنند. بد قولی یا سر قول خود ماندن را از شما یاد میگیرند.

کنترل احساسات و قضاوت ها

اگر روز سخت و خسته کننده داشتید و نیاز به استراحت دارید. حتما با سرگرم کردن کودک توسط وسیله ای حتی برای چند دقیقه به دور از فرزند خود را آرام کنید.

به خودتان نگاه کنید

به جای نهی کردن کودک از انجام کاری، او را به انجام دادن درست همان کار تشویق کنید. مثلا به جای اینکه بگوئید اسباب بازی دوستت را پنهانی برندار، بگوئید که از دوستت مودبانه اجازه بگیر تا خود او اسباب بازی را در اختیارت قرار دهد و به جای اینکه رو دیوار خط نکش به بگویید روی کاغذ خط بکشد و روی دیوار بزنید.

توجه به نیازهای والدین

تربیت کودک و فرزند پروری کار بسیار سختی است. والدین لازم است که اول به خود و نیازهایشان توجه کنند از سلامت روانی و جسمانی خود مراقبت کنند . تمرکز زندگی بر روی فرزندان نه به نفع کودکان است و نه به نفع والدین.

والدین حقوقی دارند مانند حفظ فضای خصوصی، اختصاص زمانی برای خود، دوستان و …

نکات مهم برای مراقبت  والدین از خودشان :

  1. خود را پذیرفته و دوست داشته باشید. روی نکات مثبت خود تمرکز کرده و به آنها توجه کنید.
  2. هر روز فعالیتی خوب یا جالب برای خودتان انجام دهید.
  3. از خود انتظاری واقع بینانه داشته باشید. اشتباه برای هرکسی اتفاق می افتد و هیچ انسانی کامل نیست.
  4. به خود اطمینان خاطر دهید زیرا اگر خودتان احساس اطمینان خاطر نداشته باشید، انتقال آن به کودک نیز مشکل می شود.
  5. با افکار و باورهای نامعقول خود مقابله کنید. از خود گله نکنید، از گفتن واژه های دلسرد کنده و مطلق مثل مجبورم، باید و … خودداری نمائید.
  6. آرامش خود را حفظ کنید. هر روز زمانی را برای ارام ساختن خود در نظر بگیرید. ۱۵ دقیقه نفس عمیق بکشید. البته این کار را با فشار انجام ندهید. عضلات خود را از سر تا پا به تدریج و به ترتیب منقبض و سپس منبسط کنید. 

    گردآوری: آکادمی راه طلایی 

دیدگاهتان را بنویسید

error: Content is protected !!